Şimdi anlıyor musun bilmem, bunu okuyan kişi; insanlara neden güvenmediğimi.

Ben anlatayım istersen.

Sözün kıymeti mühimdir bende. Sözüdür insanı adam eden. Yakışmaz adam olana, ağzının konuştuğuyla beyninin düşündüğünün birbirini tutmaması. Ve yapamayacağı şeylerin sözünü vermesini geçtim, lafını etmesi..

Şimdi anlıyor musun bilmem, bunu okuyan kişi; insanlardan neden nefret ettiğimi.

Ben anlatayım istersen.

..vazgeçtim. Sen gayet iyi biliyorsun zaten.

Ben bazen, şarkı söylerim.

~3

Anlatacak çok şey varken söylenecek hiçbir şey yoksa, sorular kelimelerden soyutlanır. Kırılganlığını gizlemek için harcadığın bunca çaba masumiyetini yitirmeye yüz tutarken, vicdanına yabancılaşırsın.

-Sonra?

-Bilmem.

“Akşam yağmurun altında güzel genç bir kız sızmış kalmış. Şaraptan kefen giymiş, iyice ıslanmış.”

Bedenim yorgunluğa dayanır daha. Belki ağlamak da sıradanlaşır bir gün.

Ama alışamayacaklarım gözümü korkutuyor.

*

Tahammül edemezsem kaybedeceğim şeylerin beni yaşatan şeyler olması gibi çözümsüz bir ironi.

Vesaire.

“Hani böyle karanlık bir gecede bir yokuşu inerken bir köşeyi dönersin de deniz çıkar ya karşına. Sonra o denizde bir gemi belirir. Şıkır şıkır ışıklarla geçip gider. Sen sevinirsin, hiç nedensiz. Öyle işte. Seni tanıdığımdan beri hep bir gemi geçiyor içimden..”

Sen de bilirsin ki, bunu okuyan kişi; yorgunluktan bitkin düşüp sızana kadar uyutmaz kimi acılar.

~ “Bu da böyle bir anekdot”

.

“I was born when I met you

Now I’m dying to forget you

And that is what I know ..”

demiş Brandi Teyze.

Anlatmak istediklerimi bir şarkıya sığdırabilseydim eğer, o şarkı bu olabilirdi. Yani, belki olurdu.

Zannediyorum ki olurdu. Evet evet.. Olur-du.

Fazlasıyla yorulduğunun farkına varamayacak kadar hissizleşebiliyorsun bazen

.

Bıkkınlığın ve bunalmışlığın içinden “kurtarılmaya” ihtiyacın var mesela,

ama artık hiçbir şey eskisi kadar kolay değil.